Rozdział siódmy

Obudziłam się w ramionach Sama. Uśmiechną się i powiedział:

-Słodko wyglądasz…- i pocałował mnie w czoło.

-Na pewno…- odparłam ze śmiechem.- Która godzina?

-Chyba szósta coś… - zamyślił się i spojrzał na zegarek- tak szósta trzydzieści dwie.

-Wstajemy?- zapytałam i nagle usłyszeliśmy płacz Jem.

-Raczej…

Wstałam i założyłam koszulkę, którą dostałam od Sama. Była trochę za duża, a moje nie nadawała sie już do chodzenia. Postanowiłam pójść do pierwszego pokoju i sprawdzić co na śniadanie. Zauważyłam Sama stojącego przy szafce i podeszłam do niego.

-Lyn?

-Tak?

-A, nie, nic- zamyślił się- zimno tu, idź weź sweter- odwrócił się i pocałował mnie.- Widzisz tą szafkę w rogu?- wskazał na jakiś kształt.

-Mhmm?

-W tej szafce powinny być swetry, wybierz sobie jakiś.- W tej chwili do pokoju weszła Tina z Jem na rękach.

-Wyspani?- zapytała z uśmiechem.

-Tak- odpowiedzieliśmy razem i zaśmialiśmy się.

Wzięłam sweter z szafki i usiadłam obok Sama szykującego śniadanie.

-Idziemy teraz i jemy śniadanie po drodze czy zjemy tutaj?- zapytał Kevin, który nagle wszedł do pomieszczenia i usiadł obok Tiny, przytulając ją. Po chwili zamyślenia powiedziałam:

-Chyba lepiej by było iść i jeść, szybciej dostalibyśmy się do… tego miejsca w które idziemy, tak?

Sam podszedł i pocałował mnie.

-Jeśli tak mówisz, to zapakuje kanapki i zjemy je po drodze- powiedział i wrócił do kanapek.

Kiedy skończył, wyruszyliśmy z chatki. Było dosyć jasno, więc widzieliśmy prawie wszystko. Sam podszedł do mnie i wziął mnie za rękę.

-Trzymaj się mnie-pocałował mnie w czoło- bo się zgubisz…

-Spróbuję…

-Obiecaj, że będziesz trzymać się blisko mnie przez całą drogę do plaży- powiedział.

-Plaży, powiadasz?

-Ojoj, no tak.. hmm… plaży… bo niedaleko od plaży..jest nasz schron… pójdziemy na plażę… jeśli zechcesz…

-Pewnie że chcę- przytuliłam się do niego- byłam kiedyś nad morzem, jak miałam pięć lat…

-Pamiętasz gdzie byliście?

-Miałam pięć lat, więc raczej niewiele pamiętam…

-No tak, głupie pytanie…

Szliśmy dalej. Nagle nad naszymi głowami rozległ się straszny hałas.

-To samoloty!- krzykną Kevin.- Schowajcie się w krzaki!

Sam pociągnął mnie w stronę krzaków i położył się na ziemię, nakazując mi to samo. Poszłam więc w jego ślady.

-Co ci wcześniej mówiłem?

-Żebym się ciebie trzymała…- wyszeptałam ze strachem.

-Na razie ci się to udaje…- odszepną i przysuną się bliżej mnie.

-To chyba dobrze…

-Bardzo dobrze…- i delikatnie mnie pocałował.

Samoloty krążyły jeszcze z 10 minut, aż odleciały. Sam pomógł mi wstać i pocałował mnie jeszcze raz.

-Trzymaj się tego co ci powiedziałem…

-Dobrze…

Szliśmy aż do wieczora. Stanęliśmy na małej, leśnej polanie i Sam z Kevinem poszli znaleźć mały schron, który powinien tutaj być.

-Sam dobrze się tobą opiekuje?- zapytała Tina kiedy byłyśmy same.

-Dobrze, Jem śpi?- zapytałam spoglądając na nią.

-Tak- wyszeptała- ślicznie wygląda.

-Temu nie da się zaprzeczyć…

Po kilku minutach wrócił Sam i powiedział że schron jest nie daleko, po czym wziął śpiącą Jem od Tiny.

-Chodźcie, bo jeszcze mi tu zamarzniecie…

-Oby nie- odparłam ze śmiechem i poszłyśmy za Samem.

Schron znajdował się pod ziemią, więc było tam w miarę ciepło. Zjedliśmy resztę kanapek i położyliśmy się spać w małym pokoiku, Sam tym razem nie uciekał od spania ze mną. W czasie drogi myślałam, że jak tu dotrzemy, to zasnę i nie będę mogła wstać, natomiast działo się inaczej…

-Śpisz?- zapytał Sam.

-Nie…

-Spróbuj zasnąć, jutro znowu trzeba będzie dużo iść...

-Spróbuję…- I od razu zasnęłam, jakby Sam miał na mnie działanie usypiające. A może to myśl że jutro znowu trzeba będzie iść? Nie wiem…