Rozdział ósmy

Obudziło mnie przeraźliwe zimno. Sama nie było obok. Postanowiłam go poszukać, więc wstałam i poszłam korytarzem w stronę kuchni. Zauważył mnie i podbiegł żeby się przywitać.

-Wstałaś…

-Mhmmm…- wymruczałam w jego koszulkę, która pachniała drzewami i wiatrem.

-Wyspałaś się?

-Tak…

-Chodź, zjesz coś i wyruszymy.

Usiedliśmy przy malutkim polowym stoliku. Musiałam być głodna, bo zjadłam cztery kanapki z serem żółtym i popiłam herbatą. Po kilku minutach do pokoju weszła zapłakana Tina. Od razu podbiegłam do niej i zapytałam:

-Co się stało?

-Jem jest gorąca i ma czerwone policzki…

-Weź ręcznik i zamocz go w zimnej wodzie- powiedział Sam i wyszedł z kuchni. Poszłam za nim. Skierował się w stronę pokoju Kevina i Tiny. Podszedł do materaca na którym leżała Jem. Przybiegła Tina z ręcznikiem i miską zimnej wody.

-Daj- powiedział Sam i wziął ręcznik od Tiny. Po czym położył go na czole Jem.- Musimy zostać póki się jej nie polepszy…

-Może pójdźcie pierwsi, a my ruszymy jak będzie lepiej.-podpowiedział Kevin.

-Nie powinniśmy się rozłączać, ale chyba tak będzie lepiej…- zamyślił się- chodź Lyn…- wziął mnie za rękę i wyprowadził z pokoju.

-Naprawdę ich zostawiamy?

-Musimy iść…- szepną i pocałował mnie. Poczułam że odlatuję, ale Sam sprowadził mnie na ziemię i pociągną w głąb korytarza.

Zebraliśmy swoje rzeczy do plecaka i wyszliśmy na zewnątrz. Było strasznie zimno i przytuliłam się mocniej do Sama, odwrócił się  i pocałował mnie.

-Pamiętasz co ci wczoraj mówiłem?- zapytał.

-To, że mam się trzymać blisko ciebie?

-Tak- musną delikatnie moje usta swoimi.- i pamiętaj o tym…

Szliśmy przez gęsty las,  mróz nie ustępował. Zaczęło się ściemniać i Sam powiedział:

-Musimy szybko dotrzeć do schronu…

-Na..na.. napra.. naprawdę szybko… bo za… mar… zam…- powiedziałam szczękając zębami.

-To już nie daleko, jeszcze pół godziny i powinniśmy dojść- powiedział.

-Suuperrr…

Zaśmiał się i tak jak powiedział, po chwili zauważyliśmy drzwiczki w ziemi. Wyglądały jak drzwiczki do piwnicy, tyle że te były mniejsze.

-Jesteśmy…

-Ekstraaaaa….

Weszliśmy do środka, poczułam stęchły zapach i zasłoniłam nos ręką. W sumie lepsze to niż siedzenie na dworze.

-Zjesz coś?

-Straciłam apetyt…

-Przez ten zapach?

-W większości tak, położyłabym się już…

-Ok., nie ma sprawy.- powiedział i pociągnął mnie w stronę drzwi. Było strasznie ciemno a my nie mieliśmy latarki.

-Masz zapałki?- wyszeptałam.

-Mam coś lepszego…

-Naprawdę? Więc co to takiego?

-Świeczki…

-Cudownie…

Zapalił jedną świeczkę i ruszyliśmy dalej korytarzem. Sam otworzył pierwsze drzwi i weszliśmy do pokoju. Wydawało mi się że tutaj śmierdzi jeszcze bardziej. Poświecił i podszedł do materaca. Coś na nim leżało, więc odsunął koc i zobaczył ciało, w większości zjedzone przez robaki.

-Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!- pisnęłam ze strachu i schowałam się za Sama, który odłożył koc. Szybko wyszliśmy z pokoju i mocno zamknęliśmy za sobą drzwi. Wróciliśmy do głównego pomieszczenia. – O mój Boże! Co to miało być?

-Hmmm…- widać było po nim, że też był przestraszony.- Widocznie dawno nikt tu nie wchodził…

-To co robimy? Nie zamierzam spać w tym smrodzie!

-Dobrze, załóż jeszcze  jeden sweter. Pójdziemy poszukać następnego schronu, i tam zostaniemy…

-To cudownie…- powiedziałam i szybko założyłam sweter. Po wyjściu ze schronu poczułam się lepiej, ten zapach był okropny. Weszliśmy w ciemny las, Sam zapalił świeczkę i wstawił ja do słoika który wzięliśmy ze schronu w którym pozostali Kevin z Tiną i Jem. Szliśmy w milczeniu, przez większość drogi oglądałam się za siebie, czy nikt nas nie obserwuje. Z całą pewnością dzisiaj łatwo nie zasnę.

Po kilku godzinach marszu, dotarliśmy do dużej polany, na której stała mała szopka na siano.

-A może zostańmy na noc tutaj- zapytałam i wskazałam ręką szopkę.

-Raczej nie powinniśmy…

-No to możesz iść dalej, ja zostaję tutaj. Nie mam siły dalej iść…- i zaczęłam kierować się w stronę szopki, jeśli dałam sobie radę przez trzy lata, to teraz też nie umrę.

-Zaczekaj!- krzykną i ruszył za mną.

-Możesz zostać ze mną…

Nie odpowiedział, ale poszedł za mną. Weszliśmy do szopki, pod ścianą zauważyłam snopki siana. Postanowiłam zrobić sobie z nich ‘’łóżko’’.

-Pomogę ci…

-Nie trzeba- syknęłam- sama sobie poradzę.

Jednak nie słuchał moich protestów i zabrał mi z rąk klocek siana.

-Nie ma sprawy, wezmę drugi- i sięgnęłam po następny.

-Nie ma mowy.

-Owszem, jest.

-Ok., śpisz dzisiaj sama.

-Właśnie chciałam cię o to poprosić, więc sorry, płakać nie będę.

Kiedy skończyłam układać siano, Sam podszedł do mnie i powiedział:

-Przepraszam…

-Nie dzięki, muszę to przemyśleć-odpowiedziałam i położyłam się na sino. Było dosyć twarde, ale udało mi się ułożyć w miarę wygodnie.

-Proszę, wybacz mi…- spróbował mnie przytulić ale go odepchnęłam.- Oho, ale foch…

-Dobranoc.

-Ok., dobranoc.

Tak jak przewidziałam, nie mogłam zasnąć. Sam ustawił słoik ze świeczką, pośrodku nas. Światło odbijało się w szklanych ściankach słoika. Wyglądało to pięknie. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Miałam straszny sen. Ktoś zamkną mnie w schronie razem z martwym ciałem. Krzyczałam, żeby mnie wypuścili, ale nikogo nie było przy wejściu. Zaczęłam piszczeć i krzyczeć na cały głos. W oddali usłyszałam czyjś głos. Był coraz bliżej. Kiedy otworzyłam oczy, ujrzałam świeczkę w słoiku, ale głos nie znikł. Ktoś do mnie podszedł. Po chwili zauważyłam znajome rysy. To był Sam. Kucną i przytulił mnie.

-Już dobrze…

-Nie jest dobrze…

-Czemu?

Nie odpowiedziałam tylko mocno go przytuliłam. Położył się obok i spaliśmy tak do rana.