Rozdział jedenasty

Sen Lyn

Otworzyłam oczy, lecz czułam jakbym nadal spała. Nie czując że idę poszłam do pokoju w którym spał Kevin. Już w progu słyszałam krzyki. To chyba Sam kłócił się z Kevinem. Tylko o co? Cicho uchyliłam drzwi.

-…i myślisz, że ci się to uda?- to chyba Sam.

-Jak najbardziej. Chyba nie zamierzasz jej oszukiwać do momentu kiedy dojdziemy do Domu?

-A jak mam jej to powiedzieć?

-Nie wiem, może po prostu powiedz jej prawdę?

O co im chodzi? Sam mi o czymś nie powiedział? Wiedziałam że nie wiem o nim wszystkiego, ale chyba coś powinnam? Nie zważając na nic, weszłam do pokoju. Dziwne. Nie zauważyli mnie, tylko rozmawiali dalej.

-Powiedz jej, że nie możesz z nią być i zaprowadzimy ją do najbliższej wioski razem z Jem i tam zostanie- zaproponował Kevin.

-Tak? Myślisz, że to takie łatwe? Sam jej to powiedz jak jesteś taki mądry!

Sam zaczął wycofywać się z pokoju. Na jego twarzy malowały się bezradność i smutek. To coś o czym mi nie powiedział musiało co tak zmartwić.

-Nie mogę jej tego powiedzieć- zaprzeczył Kevin.

-Ok., powiem jej…-odpowiedział Sam- …jutro.

Wyszedł z pokoju więc ruszyłam za nim. Sam wszedł do swojego pokoju i zamkną drzwi. Kevin chyba postanowił coś ugotować, bo krzątał się teraz głośno po kuchni. Wróciłam  do pokoju i położyłam się na łóżku. To sen? Lunatykuję? Jeśli lunatykuję to jak wytłumaczyć to, że nie zauważyli jak weszłam do pokoju? Może wszystko sobie wymyśliłam? Z taką myślą wtuliłam się w poduszkę i zasnęłam.